zaterdag 6 augustus 2011

Depressies, tegenslagen en winkel kwijt - the Real Story

Gisteren heb ik jullie verteld dat ik een eigen winkel heb gehad, hierin het échte verhaal hoe ik er aan ben gekomen en hoe ik hem ben kwijt geraakt.

Midden 2008 (ik was toen 21jr) kreeg mijn droom om een eigen onderneming te beginnen meer vorm, ik had via via een winkel gevonden in een andere stad (Rotterdam, kom zelf uit Amsterdam) en deze kon ik overnemen. Daar had ik natuurlijk een een aardig bedrag voor nodig en dat had ik niet (mijn ouders ook niet) en ik klopte aan bij diverse banken. Daar hoorde ik veel verschillende zeer negatieve en onvriendelijke dingen als ga maar terug naar school of wij willen alleen in jou investeren als je zelf ook geld zou hebben. Uiteindelijk bij de Bizner bank (geld voor iedereen met een plan-bank) terecht gekomen en daar kreeg ik geld. Ik besloot 2k minder te lenen dan ik begroot had omdat ik het doodeng vond om zoveel geld te lenen. Het was oktober 2008 (ik was ondertussen 22) en mijn winkel ging open.

En jeetje wat was dat zwaar, ik deed alles alleen ik ging 'maar' 5 dagen per week open, deed de administratie, was voor het eerst op mezelf gaan wonen, deed inkopen met het openbaar vervoer want ik had geen geld voor een auto (had een winkel met huishoudelijke - cadeau artikelen en sieraden, zo'n gezellig snuffelwinkeltje) moest ook nog alles schoonhouden en voor mezelf zorgen. Daarbij was ik toen ook nog eens arg actief in een kerk en was ik daar ook nog eens meerdere keren per week (het is een beetje vreemde kerk waar ze veel om geld vragen etc.). Ik had niemand om me te helpen, heel af en toe kwam me moeder langs en dan gooide ik de indeling een beetje om. Maar na een paar maanden was ik al op... De etalage, de winkel, mezelf ik liet het allemaal maar gaan... niemand stond achter me en niemand had er problemen mee dat ik er zo uit zag.

In de kerk was ik een graag geziene jonge vrouw, wanneer ik naar de kerk ging, nam ik een lange douche, streek ik mijn kleding etc. En hetzelfde deed ik als ik bezoek kreeg, maar dat was allemaal poppenkast. En toen kreeg ik het aanbod om te werken voor de kerk en ik dacht ach ja waarom ook niet, het is wel een eer dat ze mij vragen. Mijn ouders vinden altijd alles goed en toen ik vertelde dat ik wilde stoppen met mijn winkel vonden ze het prima. Achteraf kan ik er nog boos om worden, ze wisten van mijn lening, de kerk wist het ook en toch joegen ze me de kant van schulden op... Maar ja... Life is a bitch :-)

Na enkele maanden was de winkel dus alweer gesloten, de kerk joeg mij erg op dus ik had geen tijd om de winkel te verkopen. Ik heb een uitverkoop gehouden, de huurbaas was gelukkig 'erg aardig' en met inhouding van de borg en de overige inventaris was het huurcontract ontbonden. Maar ja de bank wilde en wilt hun geld wel terug dus daar zat ik dan.
Terug verhuisd naar mijn ouders in Amsterdam, werken in Den Haag (zonder reiskosten vergoeding) voor een hongerloontje en de ene rekening na de andere stroomde binnen, wat voelde ik me een mislukking. Door veel te werken en betalingsregelingen heb ik veel kunnen afbetalen. Nu heb ik alleen nog de bank en me creditcard schuld over. Wat nog steeds mega hoog is (voor een meid van 24).

De ellende stopte helaas niet, op 31 december 2009 kwam ik zonder baan te zitten (was al niet meer werkzaam bij de kerk, want ik kon met hun loon mijn rekeningen niet betalen.) Vanaf januari 2010 bezig geweest met zoeken, solliciteren, zoeken en solliciteren. Ik kwam niet in aanmerking voor een uitkering dus ik ging ook niet naar de gemeente voor hulp. Toen volgde alles zich zo snel achter elkaar op! Ik was nog wel bij die kerk als vrijwilligster voor de kerk in Amsterdam.

Mijn toenmalige vriend die ik kende via die kerk maakte het uit, eind januari.
De kerk begon nog meer misbruik te maken van mijn "vrije tijd" en ik besloot daar weg te gaan, eind februari.
Toen werd ik ziek (pfeiffer, problemen met hormonen en dat soort dingen).
Toch maar naar de gemeente gestapt want ik kon mijzelf niet meer motiveren om te solliciteren en met me lichamelijke conditie ging het alleen maar achteruit... Ik stroomde in bij een Sollicitatie-CV training en daar kreeg ik mezelf weer een heel klein beetje terug. Maar na 8 weken training en job searching had ik nog niets! Dus ging ik door naar het volgende traject, trainee op een uitzendbureau. 4 dagen per week werken en 1 dag solliciteren met behoudt van je bijstand-uitkering.
Maar ja ik was nog steeds lichamelijk niet in orde dus het was heel erg zwaar. En ik werd niet goed begeleid dus na 1 maand werd ik er weer weggehaald. Ik kreeg een weekje rust en werd naar het volgende uitzendbureau gestuurd.
Hier had ik geweldige begeleiding maar toen kreeg ik een huis toegewezen en aangezien ik gek werd thuis heb ik daarvoor gekozen. Ik wilde graag bij het uitzendbureau blijven maar helaas de druk werd me ook teveel. Ik werd uit het traject gehaald vanwege de verhuizing (Amsterdam naar Uithoorn) en hoop gedoe met de gemeentes.

Ik kwam in Uithoorn terecht bij een ander traject, het heet Work-Fast en dit hield in elke dag minimaal 5 sollicitatie, inschrijven bij 7 uitzendbureau's binnen een week en dat soort dingen. De afwijzingen die je krijgt benemen je alle motivatie en de tips die je krijgt zijn zo treurig. De doelstelling van het traject is simpel, zo snel mogelijk weer aan het werk. En dat mag best een Call-Center of de MC donalds zijn, zolang hun maar van je af zijn. En ik werd daar zo ongelukkig van. Mijn gezondheid kelderde weer en ik besloot dat het allemaal genoeg was!

Mijn verleden is al gekenmerkt met zware depressies, anti-depressiva vanaf me 16e, zelfmoordwensen etc. En de gevolgen van de winkel heb zo ingehakt op mij. Ik was echt gebroken! Ik besloot op 4 oktober 2010 uit het traject te stappen, ik zei tegen die begeleider ik kap hier mee en ga weer voor mezelf beginnen! En dat is waar ik nu mee bezig ben, ik heb nu meerdere banen op oproepbasis (3 om precies te zijn) Ik leef erg krap en heb mijn huisje niet kunnen inrichten maar ik ben nu gelukkig!

Zonder geld en zonder middelen behalve mijn laptop, wat kralen en een fototoestel ga ik weer een bedrijf op zetten.
Ik ben sterker en wijzer! Ik heb veel geleerd door keihard te vallen!
Maar ik zal iedereen het tegendeel bewijzen dat ik WEL een goede ondernemer ben.
Ik geloof in mijn kunnen en talenten en ik zal het maken  :-) heb ondertussen een eigen webwinkel http://www.jewelsfromabove.nl/ en een mooie oorbellencollectie!

4 opmerkingen:

  1. Whauw meis veel meegemaakt! Gaat je lukken! Heel veel sterkte en verlies nooit je dromen!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. hallo Mieke,
    Pfff, wat een verhaal zeg. Wat ik er in zie is ondernemingszin, impulsiviteit en gebrek aan ervaring en begeleiding.
    Wat ik er voor mezelf uit leer is dat ik toch tegen mijn kinderen (19 en 24) moet blijven 'zeuren' en 'preken' om ze te behoeden voor problemen van dit formaat.
    Ik bewonder je doorzettingsvermogen en wens je een succesvolle business toe. Wat goed ook dat je zo openhartig bent en je verhaal wilt delen met anderen. Je hebt niet de makkelijke weg gekozen en ik denk dat je er veel van geleerd hebt. Doe daar je voordeel mee.
    Ik denk dat wij elkaar op een dag nog wel eens gaan ontmoeten :)
    Hartelijke groet,
    Joyce Regensburg

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Och meisie toch wat een verhaal, zoveel meegemaakt!
    Ik kan met je meevoelen hoe het is geweest.
    Heb zelf namelijk ook het 1 en ander meegemaakt in het verleden, wat met jou verhaal overeenkomt.
    Maar het klinkt misschien gek hè, maar doordat je 1 keer zo hard onderuit gaat, kom je er sterker uit!
    En ik weet zeker dat je het gaat redden, je hebt zoveel doorzettings vermogen en wilskracht!
    Heel veel succes, zet hem op, je kan het!

    Liefs Will

    BeantwoordenVerwijderen
  4. I just can say.. "What doesn't kill you makes you stronger" Deze uitspraak past echt bij jou. Zoals ik je al eerder hebt verteld: I BELIEVE IN YOU. x W.

    BeantwoordenVerwijderen